Kryształ górski pod względem chemicznym, to odmiana nie zanieczyszczonego kwarcu, bardzo popularnego na ziemi minerału. Z reguły jest bezbarwny, czasem widać kolor biały, jednak powstaje on tylko na pęknięciach. Czystość, silny połysk, jak i naturalny szlif sprawiły, że był on często utożsamiany z diamentem. Gdzieniegdzie dorobił sobie nawet nowe nazwy, takie jak diament marmara, diament alaskański, bohemiński, islandzki, czy też meksykański. I tak przykładowo diament marmaroski, pochodzący z miejscowości Marmarosz w Rumunii jest uważany za jedną z najczystszych odmian kryształu. Kryształ – kwarc jest minerałem nadzwyczaj odpornym na działanie zasad i kwasów. Rozpuszcza się jedynie w kwasie fluorowodorowym.

Kryształy górskie dzięki obróbce wykorzystywano do tworzenia rzeźb, waz oraz przedmiotów kultu. Stosuje się też do tworzenia biżuterii artystycznej, tworzy się zarówno korale z oszlifowanego kryształu, jak i wykorzystuje czyste naturalne formy do tworzenia wisiorków z kryształem górskim. W handlu kryształem nazywa się także szkło z dodatkiem ołowiu, jak i też kryształ przetopiony.

Kryształy górskie w ezoteryce to minerały o silnej mocy ochronnej i nie robi się z nich tylko magicznych kul do wróżenia, noszone przy sobie w postaci wisiorków i innej biżuterii porządkują nasze pole energetyczne, jak i same w sobie mogą gromadzić energię. Ile w tym prawdy nie mnie pytać, choć jako sceptyk, nie mam do końca pewności czy w to wątpić. Właściwości piezoelektryczne kryształu wykorzystywane są w bardzo precyzyjnej elektronice właśnie między innymi do pewnego rodzaju porządkowania drgań. I tak np. napis na zegarkach ‘quartz’, to nie nazwa firmy, ale właśnie informacja o wykorzystaniu w nim kwarcu. Wykorzystuje się go także w wielu innych urządzeniach. W świetle tego wykorzystania, jak i potwierdzonych przez fotografie kirlianowską polach elektrycznych wokoło człowieka, potencjalne właściwości ezoteryczne tego kamienia mimo że brak na nie naukowych dowodów nie pozostają więc bez oddźwięku.

Autor Tomek Urban, zaprasza do swojego sklepu z biżuterią, w którym znajdziesz kilka kryształowych zawieszek (o ile jeszcze są?)

Zobacz ekskluzywną biżuterię

Opowieść o zagładzie Atlantydy 

z węgierskiego przełożył Antoni Lange (fragment)

Wielki filozof klasycznej Grecji, Platon, wspomina w swoich pismach o osobnej części świata, której historycy i geografowie szukali gdzieś na morzu między wyspą Świętej Heleny i brzegami Afryki.

Poeci i filozofowie nazywali ją w starożytności Atlantydą, Oceanią, Szczęśliwymi wyspami, Ziemią hiperborejską.

Jeszcze wówczas ziemia była bóstwem i budowano dla niej ołtarze; jeszcze wówczas nie doszli ludzie do tej wiedzy, że ziemia jest tylko drobnym atomem wobec wielkiej kuli słońca, które ją w przestrzeniach niebieskich w równowadze utrzymuje i pcha naprzód. Nie wiedzieli, że ziemię można wymierzyć, granice jej oznaczyć, odgadnąć skąd powstała, gdzie stoi, dokąd biegnie. Jeszcze wówczas ziemia była bóstwem: tak była nieskończona, tak bezgraniczna, tak niezmierna jak ono, a słońce i gwiazdy były jej sługami.

Nad ziemią było niebo, pod ziemią był Styks, a na ziemi samej ludzie, przerażeni ogromem obydwu. Nikt nie wiedział, jakim sposobem z tych błękitów wysokich, przez atmosferę powietrzną, przypływa do nas promień słońca i że tam na wysokościach tak jest zimno, jakby tam bogów nie było i że ziemia jest tylko cienką skorupą kuli, w której wnętrzu szatani palą wieczny ogień i burzą spokój jej powierzchni.

Ziemia była wówczas wolną równiną; poeta mógł wyobrażać sobie poza zimnymi krajami nowe części świata, gdzie żyli ludzie inni, skąd pochodziły cuda a wyobrażenia te zmieniały się stosownie do fantazji ludu.

Jakże wspaniały widok przedstawiał się duszy poety! Na trzy tysiące lat przedtem żyły duchy poetyczne u dwojga wrót znanego świata starożytności. Pierwszy na wysokim północowschodzie żył na śnieżnych wierzchołkach Atlasu i odgraniczał ludy ówczesne od nieznanych przestrzeni. Za tym łańcuchem gór huczały walki synów Goga i Magoga, których zaborca Aleksander Wielki oderwał od świata żelaznymi wroty a którzy później wciąż łamali góry, podrywali wyspy, kopali drogi podziemne, aby się od kajdan uwolnić. Biada światu, biada tym, którzy żyli wtedy, gdy odkryli drogę przez lesisty Imaus i gdy stanęli wobec twarzy kosmatych, wobec czaszek kwadratowych, wobec nieznanej mowy, oręża i ubiorów; gdy otoczyli ziemię z końca w koniec, jak olbrzymia ręka potężnego ducha, który napełnił te puste przestrzenie groźnymi ludy, wspaniałymi miastami, bohaterami i królami i nagle zburzył to wszystko, aby inne malować obrazy.

Na drugim końcu ziemi, na ciepłym południo-zachodzie, gdzie fantastyczne widziadła kąpią się w błękitnych lustrach wód morskich, tam marzył poeta szczęśliwszy świat, gdzie niebo i ziemia w słodkim spoczywają uścisku, gdzie powietrze wolniejsze, miłość słodsza, mąż odważniejszy, kobieta wierniejsza; gdzie blaski są bez cieniów, gdzie radości bez smutków, gdzie kwiaty nie więdną, gdzie wszystko wiecznie młode: trawa i drzewo i serce ludzkie.

Zadziwiająco piękne były te ułudne obrazy narodów starożytnych, które ze wstrętem i strachem, ciemnymi, ponurymi barwy malowały północ, a na nieznanym południu oczekiwały ziszczenia niedościgłych nadziei i tam słali swe mary i westchnienia.

W owym czasie, kiedy powstający Rzym zaczynał być panem tej części świata, którą ówcześni geografowie zwali ziemią znaną, — drugie młode miasto powstało nad brzegami morza; a powstało ono prawie naprzeciw tego wielkiego buta, który się zowie Italią, który tak wielką rolę miał w świecie odegrać i który nowe to miasto miał zdeptać.

Nowe miasto świata wyrosło z ziemi również szybko jak Roma. Jeszcze żyła legenda o pięknej założycielce miasta, Dydonie, która kupiła od obcego króla taką miarę tej ziemi, jaką skóra wołu obejmie, i pokrajawszy ją na cienkie pasy, otoczyła nią nabyty grunt i wnet stała się panią krajów i mórz okolicznych i stworzyłaby pewnie miasto największe na świecie, gdyby na nim Romy nie było. Dwa główne punkty nie mogą być na świecie, około dwóch osi nie może się obracać ziemia. Imię młodego miasta było Kartagina. Trzysta trzydzieści lat liczyła Kartago od swego założenia, co podług rachuby naszej, wyjdzie na lat pięćset pięćdziesiąt przed narodzeniem Chrystusa, — gdy miał miejsce w Kartaginie wypadek następujący.

Pewien wódz okrętu handlowego, który często opływał brzegi Afryki i długie lata już od ojczyzny był oddalony, tak, że za umarłego był uważany i żona jego za mąż wyszła a miejsce jego inni zajęli — zjawił się nagle, gdy go nikt nie oczekiwał, w porcie rodzinnego miasta, w porcie najbogatszym na świecie, jakim nie był nawet Tyr, najstarożytniejsze miasto handlowe.

Żeglarza tego zwano Hannonem a imię jego wnet rozbrzmiało po całym mieście i każdy z drżeniem dowiadywał się, że powrócił Hanno, którego tak długo za umarłego mieli.

A przywoził ze sobą skarby i drogie kamienie, o jakich nikt nawet we śnie nie marzył.

Był zwyczaj u ludu kartagińskiego, że kupcy, którzy w dalekich ziemiach bywali, zaznaczali na marmurowych tablicach czas i przygody swej podróży i tablice owe zamieszczali w świątyni Kronosa, w bliskości Byrsy, świątyni boga czasu; gdyż wówczas już Kartagińczycy wiedzieli, że czas to największy skarb, że czas to pieniądz.

Tablice Hannona stały już na ołtarzu Kronosa. Ale nie wolno było tłumowi tych tablic oglądać, tylko starym doradcom, siwym senatorom, którzy mądrze i uczenie obliczali z tego, jaką korzyść państwo na tym odnieść może.

Gdy już tablice Hannona stały przed ołtarzem, nazajutrz wezwał go starosta do swego domu, który zbudował na małej wysepce, między dwoma portami miast, naprzeciw wrót słoniowych.

Kartago miała wówczas sześćdziesiąt dwie bramy i pięćdziesiąt tysięcy sześciuset mieszkańców; trzydzieści murów ochronnych otaczało półkolem miasto nad brzegiem morza, kopuły pałaców lśniły od złota a nad dworcami unosiły się szczyty świątyń, których ściany były z czarnego marmuru, kolumny z alabastru, kapitele słupów ze srebra, a na dachu złoty bocian o czterech srebrnych skrzydłach.

Kiedy archont jeden prowadził Hannona przez krwawy most, lśniący od żywicy, którą był wysmarowany, stanęli w pośrodku pod kolumną Baaltis i spojrzeli przed siebie, na imponujące ulice miasta, na place obszerne, którymi przebiegały tłumy pracowitego ludu. Całe stado słoni prowadzono w drogę a na potężnych ich grzbietach leżały paki olbrzymie i stały śmiałe wieżyce.

— Spojrzyj, Hannonie! Czyś widział w twych dalekich podróżach miasto lepiej zabudowane, więcej zaludnione?
— Widziałem większe — odrzekł marynarz.
— Czy nie czułbyś boleści, gdyby się te pałace rozpadły w ruinę i gdyby zamiast tłumów ludu, zamieszkały tu węże i nietoperze i gdyby przyszedł tu jaki obcy człowiek, nieznający imienia Kartaginy i zapytał: Cóż to jest? któż co wie o tym?
— Pewnie, byłaby to szkoda.
— A gdyby tak powiedział: Oto było tu niegdyś miasto, władające połową świata, miasto, którego upadek zaczyna się od chwili, -gdy powrócił doń z dalekiej podróży żeglarz, zwany Hannonem. Czy i wtedy byś go żałował?
— Niech Astarte zachowa mnie od tego, niech wszyscy bogowie mnie bronią.
— Zatem zważaj na usta twoje, abyś wiedział, co przed radą masz mówić.

Wkrótce byli w senacie. Starsi miasta siedzieli pod ścianami, a najstarszy senator, Hiercos, z siwą, po pas długą brodą, trzymał w ramionach wielkie marmurowe tablice, na których Hannon czyny swoje opisał.

— Hannonie! — rzekł najstarszy do marynarza — długo byłeś w dali od ojczyzny, czekaliśmy cię i nie wracałeś. Tutaj jest twój pałac, tu skarby twoje, twój bogaty ogród, twoja ojcowizna, tu twoja piękna żona, twoje miłe niewolnice, jednak tyś umiał być tak długi czas w oddali. Czy prawdą jest to, coś na tych marmurowych tablicach napisał?

— Prawdą jest, nie wymysłem.
— Czy prawdą jest, że pchnięty burzą ku południowi, odkryłeś część świata większą, niż wszystkie znane dotąd części świata razem?
— Takem napisał, tak jest.
— Czy prawdą jest, że tam zima tak ciepła jak u nas wiosna, trawa tak wysoka jak u nas drzewo, zwierzę tak rozumne jak u nas człowiek?
— Zaprawdę, tak.
— Czy prawdą jest, że tam kobieta piękniejsza, mąż odważniejszy niż u nas, że tam powietrze samo uzdrawia, ochotnikom daje siłę, tchórzom męstwo, brzydkim piękność;
— Tak powiedziałem.
— Czy prawdą jest, że ziemia tam złotym piaskiem pokryta, że góry tam są z drogich kamieni, a na brzegu morza perły i purpura?
— Tak rzekłem, tak jest.
— Czy prawdą, jest, żeś widział tam rośliny niosące owoc słodszy od chleba; żeś widział tam trzcinę, z które miód wypływa; żeś widział tam krzaki, które dają nici bielsze od śniegu; żeś widział tam drzewa, z których owoców słodkie wino wypływa a spod ich kory mleko się sączy?
— Widziałem wszystko i przywiozłem ze sobą okazy.
— A czyś przywiózł ze sobą tego ptaka, który jest rozumny jak człowiek, który ludzkim mówi językiem i cuda czyni?
— Jest w okręcie moim.
— A czyś mówił już o tym innym?

Ofiary wprowadzono po schodkach na szczyt piramidy. Byli pomalowani na niebiesko, mieli związane ręce i nogi. Strażnicy pilnowali, żeby nikt nie mógł uciec. Więźniowie porwani z odległych wiosek i innych plemion nie mieli pewnie świadomości tego, że bycie złożonym w ofierze to wielki zaszczyt i honor, którego większość Majów może im zazdrościć. Był to jeden z trzech najpewniejszych sposobów, żeby trafić po śmierci od razu do raju. Działo się tak tylko w przypadku wojownika, który zginął w bitwie, matki zmarłej podczas porodu dziecka i człowieka, który dobrowolnie lub przemocą został złożony w ofierze.

Ceremonię na wierzchołku piramidy prowadził kapłan ubrany w pióra quetzala, tatuaże i maski z zielonego jadeitu . Na jego znak przyprowadzono kolejnego przerażonego jeńca, który nie wiedział co się dzieje i dlaczego kapłan z czarnym kamiennym nożem w ręku rozkraja żywego człowieka i wyrywa mu z piersi bijące serce. Gdyby mógł zobaczyć, co dzieje się później, byłby pewnie jeszcze bardziej przerażony. Kapłan żywym sercem posmarował twarze boskich posągów, a krwawiące ciało jeńca zostało zepchnięte z ołtarza i stoczyło się w dół po schodkach piramidy. Tam czekał inny kapłan z nożem, którym odciął mu stopy i dłonie, a potem zerwał z niego całą skórę, w którą od razu sam się ubrał. I tańczył w tym krwawym stroju na cześć bogów.

Czasem ciało jeńca krojono na mniejsze kawałki i rozdawano ludziom do zjedzenia, przy czym zjedzenie rąk, stóp i głowy było przywilejem kapłanów.

Taką scenę zobaczyłam właśnie w Tikal. Ogromna ceiba spryskana świeżą krwią, kapłan, który ratuje ludzkość, wyrywając serce spod żeber przerażonego jeńca i składając je w ofierze bogom.

Majowie nie byli okrutni, ale nie mieli wyjścia. Musieli zabijać ludzi, żeby zaspokoić głód swoich bogów. Gdyby tego nie robili, sami zostaliby przez nich zamordowani.

Dlatego krwi nigdy nie było dosyć.

Majowie sami sobie zadawali cierpienie, żeby okazać wymagany przez bogów hołd i uwielbienie. Czy mogliby przedstawić bogom bardziej przekonujący dowód oddania i czci niż własna krew?

Mężczyźni nacinali sobie skórę wokół uszu, przebijali policzki, dolną wargę albo język, przez który przeciągali źdźbła trawy. Kaleczyli też inne części swojego ciała, starając się, żeby ból był najbardziej dotkliwy. Istniał pewien rytuał, opisany przez hiszpańskiego zakonnika z największym obrzydzeniem i słowami „ohydny i godny ubolewania”. Mężczyźni zbierali się w świątyni i ustawiali rzędem, jeden obok drugiego. Przekłuwali sobie członki, robiąc w nich w poprzek otwór tak duży, żeby dało się przez niego przeciągnąć sznurek. Następnie nawlekali się na niego kolejno i stali, pociągając sznurkiem i zbierając kapiącą z ich penisów krew. Ten kto wytrzymał najdłużej, był uważany za najdzielniejszego i najbardziej szlachetnie wypełniającego swoją misję. Krwią smarowano posągi bogów. Synowie Majów od młodego wieku ćwiczyli się w tej sznurkowo-penisowej sztuce, ucząc się jednocześnie panowania nad bólem i świadomego cierpienia. Był to wszak jedyny sposób na uratowanie świata przed zagładą.

Ale czy we współczesnym świecie od setek i tysięcy lat nie dzieje się dokładnie to samo, co w Imperium Majów? Ludzie zabijają siebie nawzajem z niewytłumaczalnego dla mnie powodu, a może robią to tylko dlatego, że są wśród nas tajni kapłani Majów, którzy do dzisiaj spełniają swoją powinność i dostarczają bogom ludzkiej krwi?…

Nie mogliby oczywiście robić tego otwarcie, bo gdyby powiedzieli publicznie, że bogowie zniszczą naszą planetę jeśli nie otrzymają rytualnej porcji ludzkiej krwi, to po pierwsze zostaliby wyśmiani, a po drugie być może nie spodobałoby się to bogom.

Wyobraźcie sobie talk show w telewizji, do którego zostaje zaproszony tajny kapłan Majów. Wygląda zupełnie współcześnie, być może jest nawet ubrany w garnitur i krawat. Patrzy w kamerę i mówi prawdę:

- Bogowie, którzy stworzyli ziemię i nas, ludzi, postawili pewne warunki. Wiemy co się stało kiedy te warunki nie zostały spełnione.

- Co się stało? – pyta prowadzący.

- Ludzie zostali zamordowani, a ziemię zalał wielki potop.

- Zamordowani? Przez kogo?

- Przez bogów.

- Przez bogów? – prowadzący jest zdumiony. – Przez jakich bogów?

- Bogowie stworzyli ludzi i pozwolili im żyć na ziemi – powtarza uparcie kapłan – ale po pewnymi warunkami.

- Czy chce pan przez to powiedzieć – prowadzący marszczy czoło, próbując zrozumieć sedno sprawy – czy chce pan przez to powiedzieć, że jeśli nie spełnimy warunków stawianych przez bogów, to zostaniemy przez nich zamordowani?

Publiczność wstrzymuje oddech.

- Tak – odpowiada kapłan.

Słychać okrzyki niedowierzania, oburzenia i śmiech.

- A jakie to warunki? – pyta prowadzący.

- Bogowie żywią się ludzką krwią – odpowiada kapłan, a jego słowa giną we wrzawie.

Publiczność krzyczy, macha rękami i głośno wyraża swoje niezadowolenie.

- To skandal! – woła ktoś z widowni.

- To jakaś sekta! Sataniści!

Prowadzący patrzy na kapłana z lekko drwiącym uśmiechem. Czuje, że ma całą widownię po swojej stronie, a siedzący naprzeciw niego gość jest prawdopodobnie albo sprytnym manipulantem, który usiłuje w ten sposób zwrócić na siebie uwagę, albo godnym pożałowania oszołomem o niezbyt stabilnej psychice. Tak czy inaczej, łatwo będzie udowodnić mu fałsz i upokorzyć na oczach milionów widzów. Niech się następnym razem nie pcha do telewizji i nie straszy porządnych ludzi wizją zagłady wszechświata.

- A mówił pan, że jakiej religii jest pan kapłanem? – zagaduje prowadzący.

Kapłan widzi już, że nie zostanie zrozumiany przez ludzi żyjących w świecie nowoczesnych zasad, którzy nie zdają sobie sprawy z tego jak bardzo pozorna jest ich wolność, niezależność i demokracja. Czy ma im tłumaczyć, że nikt na świecie nie jest prawdziwie wolny dopóki w jakimś zakątku ziemi ktoś wciąż cierpi głód i umiera z wyczerpania, podczas gdy połowa ludzkości kupuje więcej jedzenia niż jest w stanie zjeść i resztę wyrzuca do śmieci?… Czy zrozumieją jeśli uświadomi im, że żyją w globalnym chaosie, niszcząc przez swoją bezmyślność więcej środowiska naturalnego niż kiedykolwiek w historii? Czy zechcą przyjąć do wiadomości, że są tylko pionkami w grze rozgrywanej przez bezdusznych, chciwych i żądnych władzy osobników nazywających się politykami albo mężami stanu?

Skąd. Będą tylko głośniej krzyczeć i rzucać krzesłami. Chcą wierzyć w swoją samorządność i zdolność wpływania na losy świata. Są przekonani o tym, że w XXI wieku stworzyli najbardziej światłą, mądrą i wysoko rozwiniętą cywilizację, której nic nie może zagrozić. Pogardzają barbarzyńcami z przeszłości. Czują się władcami świata. Mają telewizję, zimne piwo w puszkach, frytki i hamburgery. Mają samochody, którymi lubią się popisywać, a przy agresywnej jeździe wysyłają do atmosfery miliony ton zabójczych dla siebie spalin. Mają elektryczność i lampy w każdym pokoju, których nie gaszą, powodując produkowanie niepotrzebnej energii, przy której wytwarza się miliony ton szkodliwego dwutlenku węgla. Mają tysiące sklepów, w których pakują zakupy do milionów plastikowych torebek, które rozkładają się w ziemi przez setki lat, zatruwając glebę, wodę i zabijając zwierzęta. Wynaleźli sposoby masowego produkowania taniej żywności, która jest bardziej toksyczna od wielu substancji oficjalnie uznanych za trucizny. Rolnicy karmią krowy kukurydzą, od której zwierzę szybciej przybiera na wadze, ale jednocześnie nie jest w stanie jej strawić, więc wytwarza śmiertelne bakterie, które zostają w jej mięsie także po śmierci i zabijają ludzi przez niedosmażone hamburgery…

Czy ktoś z nich o tym wie? Kapłan spokojnie patrzył na protestującą widownię. Pewnie nie. Żyją w przeświadczeniu o swojej doskonałości. Nie chcą poznać prawdy, bo musieliby przyznać się do własnej porażki.

Gdyby powiedział im prawdę o Babci Świtu, Sercu Raju i stworzeniu świata, zaczęliby pewnie złorzeczyć bogom. Powstałyby organizacje żądające obalenia bogów i powołania nowej boskiej komisji, która uwzględniałaby życzenia ludzi.

Kapłan uśmiechnął się pod nosem.

Śmieszni są ci nowocześni ludzie. Dlaczego wydaje im się, że mają moc panowania nad światem? Bo jest ich kilka miliardów? Kiedy większości nie podobał się jakiś król, wysyłali go na gilotynę albo organizowali zamach. Czy stąd wzięli to dziwne i niezrozumiałe przekonanie o tym, że jeśli zjednoczą się w jakiejś sprawie, to zwyciężą?…

Kapłan prawie niewidocznie skinął głową do swoich myśli. Wiedział, że ludzie nie są gotowi zaakceptować jego prawdy. Wiedział, że gdyby nawet udało się ich przekonać, natychmiast powstałaby oficjalna opozycja przeciwko bogom, a to byłoby niewybaczalne. Świat zostałby zniszczony po raz czwarty i być może ostatni. Nie można do tego dopuścić.

Kapłan wstał ze swojego miejsca i skierował się do wyjścia.

- Jeszcze nie skończyliśmy rozmowy! – zawołał zaskoczony prowadzący. – Program jeszcze trwa!

- Dziękuję za zaproszenie – odrzekł kapłan. – Muszę już iść. Mam ważne sprawy, którymi muszę się zająć.

- Sprawy życia i śmierci, oczywiście? – zażartował prowadzący.

- Oczywiście – przytaknął kapłan i wyszedł.

Niech telewizje pokazują kolejne seriale telenoweli i talk show, niech publiczność rzuca w gości butami, gryząc przy tym słone chipsy, niech współczesna cywilizacja kręci się wciąż wokół reklamy, władzy i pieniędzy. Kapłani Majów będą kontynuowali dzieło ocalenia świata, podszeptując do wojny, wywołując bratobójcze walki i namawiając przywódców wielkich państw do atakowania mniejszych. Niech leje się krew. Niech ludzie przekłuwają sobie najdziwniejsze części ciała, zawieszając kolczyki na sutkach, językach i penisach, spełniając jednocześnie najdawniejszą tradycję Majów i wywołując uśmiech zadowolenia na twarzach Babci Świtu i Serca Raju. Czasem ktoś będzie chwytał za broń i składał w ofierze niewinne dzieci w szkole albo przechodniów na ulicy. Czasem niewytłumaczalna siła będzie zatapiała statki, rozbijała samoloty albo zderzała pociągi – a ich pasażerowie złożeni w ten sposób w ofierze bogom będą przedłużali trwanie naszego świata.

Kapłani Majów od najdawniejszych czasów działają w ukryciu jak najbardziej wytrawni i absolutnie nieuchwytni agenci FBI i CIA. Bardziej bezwzględni niż James Bond, szybsi od pana i pani Smith, skuteczni jak KGB. Są tajemnymi wysłannikami z przeszłości, którzy sumiennie i w milczeniu wypełniają obowiązek dostarczenia bogom ludzkiej krwi, czyli dowodu na nieustające uwielbienie i hołd ich potędze. Dzięki nim ludzkość wciąż istnieje.

To jeszcze jeden współczesny, dotychczas nikomu nieznany kod da Vinci pochodzący wprost z Imperium Majów.

Fragment książki „Blondynka, jaguar i tajemnica Majów„

Tutaj możesz znaleźć audiobooka – książkę w formacie MP3 – do słuchania na każdym sprzęcie:

Trudno przyjąć za zwykłe to, że już pół miliarda lat temu istniała rozwinięta cywilizacja ludzka na Ziemi. Naukowcy twierdzą, że homo sapiens-sapiens funkcjonuje na naszej planecie od kilku milionów lat. Muszą więc odrzucać fakty, które przedstawiają archeolodzy.

Ale czy można ignorować fakty?

Życie na Ziemi ewoluuje, zmienia i rozwija, dostosowuje do wciąż zmieniających się warunków. Jednak część teorii ewolucji człowieka musi zostać poddana ostrej krytyce. To nie fakty układa się pod teorię, a teorie na faktach.

Archeolodzy podczas wykopalisk znajdują przedmioty wykonane ludzka ręką sprzed paru… no, parunastu tysięcy lat. Im starsze, tym bardziej prymitywne. To może nasuwać pewien trend rozumienia rozwoju ludzkości. Jednak od czasu do czasu archeolodzy lub górnicy czy poszukiwacze złota znajdują coś wstrząsającego wszelkimi teoriami. Najbardziej szokujące przywodzą na myśl pomysły z obszaru science fiction i podróży w czasie…

- W 1852 roku podczas wysadzania skał w Dorchester (USA), z głębi ziemi wyleciał na powierzchnię przedmiot – niewielki (11 cm wys.) wazonik z cynku z dużą domieszką srebra. Na boku wazonika nieznany artysta przedstawił prawdopodobnie bukiet kwiatów inkrustowany srebrem. Dolna część wazonika jest ozdobiona srebrnym wieńcem lub kiścią winogron. Badania skały-zlepieńca, z której wyleciał wazonik, zszokowały naukowców – zlepieniec, zwany konglomeratem Roxbury, pochodzi z prekambru i ma ponad… 600 milionów lat!

- W 1871 roku głęboko w ziemi (ok. 40 metrów) w miejscowości Lawn Ridge (Illinois, USA) znaleziono przedmiot przypominający monetę. Stwierdzono, że według ostrożnych szacunków warstwy geologiczne, w których tkwił ten przedmiot, pochodzą sprzed 200 – 400 tysięcy lat. Oznaczałoby to, że co najmniej 200 tysięcy lat temu na terenie Ameryki żyli ludzie posługujący się monetami. Przypomnijmy, że według oficjalnej chronologii pierwsi ludzie pojawili się na Ziemi 100 tys. lat temu, a pierwsze monety w VIII wieku p.n.e w Azji Mniejszej.

- W 1889 roku ze studni w Nampa (Idaho, USA) wydobyto z głębokości 90 metrów pięknie wykonaną glinianą figurkę kobiety. Znalezisko oszacowano na 2 miliony lat temu.

- W 1891 roku pani S.W. Culp mieszkająca w Morrisonville w Illinois, rozbijając bryłę węgla, w jej środku znalazła mały złoty łańcuszek długości ok. 25 cm, o starożytnym, niezwykle oryginalnym wzorze. Odcisk łańcuszka zachował się doskonale na dwóch połówkach bryły węgla. Specjaliści ze Stanowego Wydziału Geologicznego Illinois stwierdzili, że pokłady węgla, z których pochodziła owa bryła, uformowały się między 260 a 320 milionami lat temu.

- W 1922 roku w skale triasowej w Newadzie znaleziono częściowo zachowaną, skamieniałą podeszwę buta. Trias datowany jest na 214-248 milionów lat.
We Francji znaleziono w pokładach kredy sprzed 65 mln lat metaliczną rurę, a górnicy z Wilburton (USA) w 1922 roku znaleźli blok z litego srebra w kształcie beczki ze śladami klepek, a także ścianę z wypolerowanych bloków kamiennych, a wszystko to w pokładach węgla sprzed 280 – 320 mln lat.

z recenzji czytelników

„Książka opisuje w drobiazgowy sposób, jak we współczesnej nauce ukrywa się niewygodne fakty i przemilcza pozostałe. Ale przede wszystkim próbuje, z podaniem mniej lub bardziej konkretnych dowodów, przedstawić szereg frapujących znalezisk, które zmienią twoje spojrzenie na to co wiesz o historii ludzi, jeśli tylko będziesz mógł przyjąć je do wiadomości.”
Jerry

„Jesli wyobrazimy sobie dzieje ludzkości jako olbrzymie muzeum, zawierające całą wiedzę na ten temat, zobaczymy, że kilka sal tego muzeum zamknięto na klucz.Naukowcy trzymają pod kluczem fakty, które przeczą akceptowanemu powszechnie obrazowi historii. Jednak Michael A.Cremo i Richard Thompson otworzyli wiele z zamknietych drzwi i pozwolili zarówno laikom, jak i uczonym zajrzec do srodka. Nawet naukowcy są pod wrażeniem tej prezentacji.I słusznie. „Zakazana Archeologia” zmusza świat nauki do wejscia na nowe obszary i kwestionuje wiele czczonych dotąd teorii o ludzkości i jej dziejach.”
Walter J.Langbein, magazyn PARA, Austria

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2011/09/23/zakazana-archeologia/feed/ 0 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/2011/09/23/gry-erotyczne/ http://bizjazzman.wordpress.com/2011/09/23/gry-erotyczne/#comments Fri, 23 Sep 2011 09:57:01 +0000 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/?p=78 ]]> Jaką jesteście parą?

Odważną, eksperymentującą, czy raczej trzymającą się sprawdzonych sposobów, nawet gdy jest nieco nudnawo?

Czy Wasza sypialnia pełna jest erotycznych gadżetów, czy wręcz przeciwnie – macie tylko jakąś bieliznę dla Niej, kupioną 2 lata temu?

Każda para, od czasu do czasu potrzebuje pewnego odświeżenia wzajemnej relacji – a tę funkcję doskonale spełniają różnorodne gry erotyczne.

Czego powinniście się spodziewać? Jakie są gry dla dorosłych dostępne na rynku? Którą warto kupić?

Rynek oferuje sporo tytułów. Jedyna zawsze aktualna rada to: wystrzegajcie się tandety!

Coś kosztuje 13zł, ma amatorskie zdjęcia i kiepski papier? Zrezygnuj!

Gra oferuje 5 gadżetów, a cena wydaje się przystępna? – również bądź czujny – być może dostaniesz świeczki do podgrzewacza jako jeden z nich… Czy naprawdę je chcesz kupić?

Wybieraj gry starannie wykończone, nie epatujące pornografią – no chyba że chcesz zniechęcić partnerkę na wstępie.

Gdy więc zastanawiasz się co wybrać – wiedz, że gry dla dorosłych firmy Lei zachwycą Was oboje. Zajrzyj do sklepu DlaDwojga.pl i sprawdź!

gry erotyczne

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2011/09/23/gry-erotyczne/feed/ 0 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/2010/06/29/ile-zarabiasz-na-godzine/ http://bizjazzman.wordpress.com/2010/06/29/ile-zarabiasz-na-godzine/#comments Tue, 29 Jun 2010 09:43:11 +0000 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/?p=75 ]]> Ile zarabiasz na godzinę?

Kobieta wraca po ciężkim dniu pracy, zmęczona, podenerwowana, jej synek czeka przy drzwiach.

Synek: Mamusiu, mogę zadać Ci pytanie?
Mama: Jasne, o co chodzi?
Syn: Mamusiu, ile zarabiasz na godzinę?
Mama To nie twoja sprawa, dlaczego w ogóle pytasz o takie rzeczy?
Syn: Ja po prostu chcę wiedzieć. Proszę powiedz mi, ile zarabiasz na godzinę.
Mama: Jeżeli chcesz tak bardzo wiedzieć, to proszę bardzo: 10 zł/h.
Syn ze spuszczoną głową: aha….Mamusiu, pożyczysz mi 3 zł?

Matka się wściekła. Jeśli jedyny powód, dla którego zapytałeś ile zarabiam jest to, że chciałeś kupić sobie jakąś zabawkę albo jakąś inną bzdurę, to idź natychmiast do swojego pokoju i kładź się spać. Pomyśl, jaki jesteś samolubny.

Mały chłopiec poszedł cichutko do swojego pokoju i zamknął drzwi.
Kobieta usiadła i była coraz bardziej wściekła na syna. Jak on śmiał zadać jej takie pytanie żeby dostać trochę pieniędzy?

Po jakiejś godzinie kobieta uspokoiła się i zaczęła myśleć:
Może rzeczywiście jest coś, co bardzo chce kupić za te 3 zł, i w sumie rzadko prosi o pieniądze. Kobieta weszła do pokoju synka.
Śpisz synku? Zapytała.
Nie mamusiu, nie śpię. Odpowiedział chłopiec.

Pomyślałam, że może byłam za ostra dla Ciebie. To był ciężki dzień i skupiło się na tobie. Proszę, oto 3 zł, o które prosiłeś.
Mały chłopiec natychmiast się podniósł: O, dziękuję mamusiu! I spod poduszki wyciągnął parę monet..

Kobieta zobaczyła, że chłopiec ma już jakieś pieniądze, znów się zdenerwowała.
Chłopiec przeliczył je i spojrzał na matkę.
Dlaczego prosisz o pieniądze, jeśli już je masz? Zaczęła matka.
Bo miałem za mało. Ale teraz już mam wystarczająco. Odpowiedział chłopiec.
Mamusiu, mam teraz 10 zł. Czy mogę kupić godzinę twojego czasu? Proszę przyjdź jutro godzinę wcześniej. Chciałbym się z tobą pobawić..
Matka się rozczuliła. Przytuliła mocno synka i nie wiedziała, jak prosić go o przebaczenie.

To takie krótkie przypomnienie dla Was wszystkich ciężko pracujących. Nie powinniśmy pozwolić, aby czas przelatywał nam przez palce bez spędzania go z tymi, którzy się naprawdę dla nas liczą, bliskimi sercu. Pamiętajmy, aby spędzić ten wart 10 zł czas z tymi, których kochamy.

Jeżeli jutro umrzemy, to firma, w której pracujemy wymieni nas szybko na kogoś innego.

Ale rodzina i przyjaciele będą czuć pustkę przez resztę swojego życia.

Roześlijcie to do znajomych i przyjaciół.

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2010/06/29/ile-zarabiasz-na-godzine/feed/ 0 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/12/wieczor-walentynkowy/ http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/12/wieczor-walentynkowy/#comments Fri, 12 Feb 2010 12:13:20 +0000 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/?p=73 ]]> Polecam na Walentynkowy wieczór:

„Hitch: Najlepszy Doradca Przeciętnego Faceta (Hitch)”

---

---

„Bliżej (Closer)”

---

---

„Dotyk Miłości (At First Sight)”

---

---

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/12/wieczor-walentynkowy/feed/ 0 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/11/zycie-erotyczne-dla-dwojga/ http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/11/zycie-erotyczne-dla-dwojga/#comments Thu, 11 Feb 2010 12:13:12 +0000 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/?p=71 ]]> Czy zastanawiałeś się kiedyś nad jakością Twojego życia seksualnego? Jakie ono jest: porywające, nie znające nudy i rutyny, pełne zmian, radości i odkrywania nowych rzeczy?

Jeśli tak: nie czytaj dalej – szkoda twojego czasu!

Jeśli jednak chciałbyś coś zmienić i poprawić, zaskoczyć wybrankę serca inwencją, ale nie zniechęcić jej obskurnym gadżetem – zapraszamy: poznaj akcesoria erotyczne w sklepie DlaDwojga.pl

Nie każdy sexshop może pochwalić się tym, że lubią go kobiety – DlaDwojga.pl – tak.

Kupując artykuły erotyczne w tym sklepie, masz pewność nabycia przedmiotów wysokiej jakości.

Nie musisz sam przedzierać się przez tysiące artykułów w ofercie – zespół sklepu zrobił to za Ciebie i wybór w sklepie jest ograniczony… do tego co najlepsze!

Ładne i subtelne wibratory, kusząca bielizna erotyczna, miłosna chemia, która pobudzi wasze zmysły oraz drobiazgi, które dodadzą waszej intymności pikanterii – tego właśnie szukaj w DlaDwojga.pl.

Zapraszamy!

jakie jest twoje życie seksualne

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/11/zycie-erotyczne-dla-dwojga/feed/ 1 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/10/gry-i-zabawy-erotyczne/ http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/10/gry-i-zabawy-erotyczne/#comments Wed, 10 Feb 2010 12:13:32 +0000 bizjazzman http://bizjazzman.wordpress.com/?p=68 ]]> Jaką jesteście parą?

Odważną, eksperymentującą, czy raczej trzymającą się sprawdzonych sposobów, nawet gdy jest nieco nudnawo?

Czy Wasza sypialnia pełna jest erotycznych gadżetów, czy wręcz przeciwnie – macie tylko jakąś bieliznę dla Niej, kupioną 2 lata temu?

Każda para, od czasu do czasu potrzebuje pewnego odświeżenia wzajemnej relacji – a tę funkcję doskonale spełniają różnorodne gry erotyczne.

Czego powinniście się spodziewać? Jakie są gry dla dorosłych dostępne na rynku? Którą warto kupić?

Rynek oferuje sporo tytułów. Jedyna zawsze aktualna rada to: wystrzegajcie się tandety!

Coś kosztuje 13zł, ma amatorskie zdjęcia i kiepski papier? Zrezygnuj!

Gra oferuje 5 gadżetów, a cena wydaje się przystępna? – również bądź czujny – być może dostaniesz świeczki do podgrzewacza jako jeden z nich… Czy naprawdę je chcesz kupić?

Wybieraj gry starannie wykończone, nie epatujące pornografią – no chyba że chcesz zniechęcić partnerkę na wstępie.

Gdy więc zastanawiasz się co wybrać – wiedz, że gry dla dorosłych firmy Lei zachwycą Was oboje. Zajrzyj do sklepu DlaDwojga.pl i sprawdź!

gry erotyczne

]]> http://bizjazzman.wordpress.com/2010/02/10/gry-i-zabawy-erotyczne/feed/ 0 bizjazzman